--- title: Casseripo recept: 755 categorie: Boterbereidingen pagina: 250 bron: Groot Nieuw Volledig Indisch Kookboek - J.M.J. Catenius-van der Meijden --- (West-Indische soja). Benodigd: @bittere cassave{}(obi benggala, ketella-pohon), @water{}. De wortels van de bittere cassave (vergif), die diep onder de grond groeien en van verschillende grootte zijn, evenals de arrowrootwortels, moeten 6 à 9 maanden oud zijn. Na te zijn schoongemaakt, worden die wortels geraspt, het raspsel in lange gevlochten bamboemandjes gedaan en daar een weinig water op gegoten. Dat water lekt dan uit de mandjes, welke men ophangt en waaraan van onderen zware gewichten (stenen) zijn gehangen. De gevlochten mandjes verwringen zich, door het gewicht, in de lengte en persen alzoo het sap vanzelf uit, dat opgevangen wordt. Het vocht, dat er geelachtig wit uitziet, wordt dan, als men er een voldoende hoeveelheid van heeft, zo lang gekookt, tot het eindelijk erg donker gekleurd en dik stroperig is. Van een mandje van ±1 dm doorsnede en 5 dm lengte verkrijgt men ten hoogste één kopje vol gekookt vocht, dat men casseripo noemt. Het is zoetig van smaak, dient tot conserveren van vlees, vis en gevogelte (in West-Indië) en moet in smaak de soja overtreffen. Men koopt in Suriname gewoonlijk de casseripo van de negers, per vierkante fles. Door het koken verdwijnen alle zeer giftige bestanddelen van de bittere cassave. Het is noodzakelijk het cassavevocht te koken tot het zo dik wordt als stroop. Bij ons, in Indië is deze plant bekend als ketella-pohon (of in 't Javaans obi-dandel, naar de gouverneur-generaal Daendels, die ze, onder meer nuttige en onnuttige zaken, op Java heeft ingevoerd).